September…

September is voor mij altijd een speciale maand geweest.In deze maand maak ik normaal elk jaar een mooi reis met speciale mensen, ik heb mijn man in deze maand leren kennen, ik ben in deze maand getrouwd en meestal kan je in september nog heerlijk genieten van die mooie nazomer.


In september heb je altijd die mooie uitloper van de zomer. Het kwik reikt zo net boven de 20°, je hoeft net geen zonnecrème te smeren, je kan tijdens de lunch nog een terrasje doen en op vrijdagavond kan je met vrienden genieten van een drankje op het terras van een hippe bar.  September maakt de overgang van de zomer naar de herfst draagbaar, zorgt er voor dat je nog even jouw batterijtjes kan opladen alvorens die gure herfst en winter begint.

September is ook de maand dat ik ik ieder jaar een fijne reis maak met speciale mensen. Een reis met mijn ouders naar Mexico, een reis naar Kenia met de meter en tante, een familievakantie naar Frankrijk, … Het is de maand waar ik normaal even geniet om niet te werken en prachtige stukjes van de wereld mag ontdekken.

Maar september is niet altijd even mooi geweest. September heeft me ook een litteken voor het leven bezorgd, iets wat mij nog iedere dag zorgen baart. Mijn mama kreeg namelijk twee jaar geleden de diagnose kanker.  De diagnose was zo ernstig dat ik eigenlijk niets meer van september weet, het lijkt wel of ik die maand gewoon niet geleefd heb.  De maand september en de 5 maanden daaropvolgend waren zo intensief, waren zo heftig dat ik er me nog amper iets van herinner.  Het enige wat ik herinner is hoe ik elke dag van het werk naar het ziekenhuis reed of naar mijn ouderlijke huis, de rest ben ik voorgoed kwijt & misschien maar best.

September is zoals je hoort een maand met gemengde gevoelens.  Maar toch wil ik mij vasthouden aan de mooie momenten van september. Dit jaar ziet september er ook niet uit zoals  gepland of zoals ik het gewild had. De zon laat ons al even in de steek en die terrasjes staan al even niet meer buiten.  Wat we wel in de plaats krijgen is massa regen, hagel, rukwinden en in andere delen van de wereld de ene orkaan na de andere …
Dit jaar staat er jammer genoeg ook geen reisje gepland omdat ik nog maar net van werk veranderd ben en omdat ik aan een stevig opleidingsperiode begin.  Ik heb dus geen reden om klagen want ik ben weer iets aan het opbouwen, iets waar ik op lange termijn nog veel aan ga hebben. Maar toch blijft september voor mij de maand van de ongelofelijke reisjes.  Ik denk aan Mexico, USA, Malediven, Kenia, Zanzibar, Frankrijk, … (terwijl ik terugdenk aan deze prachtige reizen, doet het mij beseffen dat ik dringend een nieuw reisje moet vastleggen).

Dus september luister goed.
Ik wil gewoon nog enkele dagen zon.  Ik wil die laatste terrasjes nog kunnen doen, ik wil voor de laatste keer een strandwandeling maken in het heerlijk zonnetje, ik wil de laatste keer de barbecue samen met vrienden kunnen aansteken, ik wil nog de laatste keer met de fiets naar het werk gaan…
Ik wil gewoon nog eventjes het zonnetje op mijn huid voelen, de nodige vitaminen D opslagen alvorens ik de komende 5 maand mijn vitaminen uit vitaminesupplementen moet halen in de hoop dat ik gespaard blijf van griep of verkoudheid.
Geloof mij als ik zeg dat ik allesbehalve klaar ben voor die gure herfst.

Gewoon nog een paar dagen zon, ik zal je alvast dankbaar zijn!

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s