Mijn eerste Dodentocht – De hel

Met 13.000 inschrijvingen, lijkt de 49ste Dodentocht weer een groot succes te zijn! En ja, dit jaar stond ik mee aan de start. Mijn eerste Dodentocht & ook direct de laatste.
Dit is mijn relaas van mijn allereerste Dodentocht.

Op aanraden van vrienden, vertrokken we tijdig naar Bornem om tijdig de start over te kunnen wandelen. Bij aankomst in Bornem was het onmiddellijk duidelijk dat we hier niet alleen waren …. duizenden mensen in aangepaste wandelkledij en goesting om die 100km gewoon uit te stappen.
Ik kon alleen maar denken!
‘Waarom willen mensen eigenlijk de Dodentocht stappen?
Sadisme? Geldigingsdrang? Overtuiging? Genot?
Een duidelijke vraag van mij, maar zonder antwoord 🙂

Ik hoor je denken … Waarom start jij dan Debby? Wel omdat mijn partner in een domme bui aan vrienden beloofde dat wij dit jaar voor hun Foundation zouden meewandelen. Aangezien ik mij graag aan beloftes houd, kwam ik mijn verplichting na en stond ik op 10 augustus om 21u aan de start!

Belofte maakt schuld!

Voor een getrainde wandelaar zal die 100 km ongetwijfeld geen probleem zijn, maar voor een gelegenheidsstapper is de Dodentocht minstens een kleine uitdaging. Totaal onvoorbereid was ik niet, maar toch … ik stel mij de vraag of je wel voorbereid kan zijn voor 100 km. Ik heb enkele keren 20 km, 25 km, 30 km, 35 km en eenmalig 45 km gewandeld.

Honderd kilometer stappen in vierentwintig uur. Dat is van mijn woonplaats naar de Kust of van Luik naar Brussel.

Voor 21u
Ik had al meermaals over de samenhorigheid gehoord & ja ik moet het beamen! Voor de start zat iedereen gezellig bij elkaar & terwijl de DJ opzwepende muziek speelde, begin je langzaam maar zeker in de sfeer te komen die hoort bij de Dodentocht. Rondom mij zag iedereen er vastberaden uit om die Dodentocht uit te stappen. Ik begon lichtjes in paniek te geraken … waarom ging ik weer meedoen?
Voor het goede doel! Zo veel mogelijk kilometers afleggen, want vrienden/kennissen/collega’s sponseren per kilometer en de opbrengst gaat naar Foundation Jana De Koker!

21u
NO WAY BACK – Ik en mijn partner waren er klaar voor!
Een hele zomer regent het amper in België, maar om 20.45u, 15 minuten voor aanvang, zette de hemel zijn sluizen open. De moed zakte in mijn schoenen, nog voor ik van start kon gaan. Mijn partner deed zijn paraplu open & ik zocht mijn poncho in mijn rugzak. Nee, regen, dat was niet het plan!
Om 21u vertrokken alle stappers opgedeeld in twee groepen. De eerste kilometers waren echt plezierig, ondanks de regen. De straten van Bornem stonden vol met supporters en de sfeer was optimaal. De eerste 6.4 kilometer ging vlotjes, niets zo fijn dan door de straten van Bornem te wandelen waar alle inwoners vol enthousiasme staan te supporteren.

24u
Om middernacht kwamen we aan onze tweede stop, de stop waar iedereen altijd zo enthousiast over is. Hier krijg je namelijk een heerlijk rijsttaartje en verfrissende chocomelk. Echter was het een dikke tegenvaller! De regen viel al drie uur lang met bakken uit de lucht. Ik nam 1 hap van het rijsstaartje en 2 slokken van mijn chocomelk, de rest ging de vuilbak in. Het enige wat ik kon denken was: ‘hoe blijf ik zo droog mogelijk’. Alhoewel, droog blijven? Mijn broek was doorweekt, mijn schoenen waren zeiknat, mijn tape rondom mijn voeten was nat en mijn kousen werden met de minuut natter.
Stiekem had ik al zin om de brui er aan te geven, maar op 17 km opgegeven … nee dat doen we niet!
Na ongeveer 30 km stopte het uiteindelijk met regenen en was ik opgelucht! Op 25 km voelde ik een blaar openspringen (even te pijn verbijten), en aan de volgende post bij Duvel stapte ik naar de EHBO om de schade op te nemen. Mijn voeten waren mooi ingetapet en aangezien de verpleegkundigen van het Rode Kruis niet mochten tapen, besliste ik om gewoon droge kousen aan te doen en verder te stappen. Gewoon even niet te veel nadenken en blijven gaan!

Slapeloze nacht
Het is pas tegen het ochtendgloren dat de eerste tekenen van vermoeidheid de kop op staken. Een slapeloze nacht begon toch wel zijn tol te eisen. Om 7.30u passeerde ik samen met mijn partner het bord van de 50 km! Opgelucht, blij … We zijn in de helft!

08.45u
Aangekomen in de sportzaal van Merchtem lag er een klein ontbijtje op ons te wachten. Een lekkere sandwich, maar ondanks dat ik honger had kreeg ik geen hap door mijn keel. De sporthal was veel te warm en buiten gingen we snel op zoek naar een plekje om even op positieve te komen. De vermoeidheid overviel ons en ieder pijntje werd plots nog erger!
Heb ik eigenlijk nog zin om door te gaan? Zonder te veel na te denken startten we opnieuw onze tocht. En voor de zoveelste keer moeten we de maïsvelden inspringen …
Ondertussen ontwaakte vele vrienden en kregen we aanmoedigende sms’jes en telefoontjes. We zetten door ondanks dat het lichaam zegt dat het meer dan genoeg is geweest!

11u
Onze tussenstop in Buggenhout is er voor mij echt eentje in mineur! Ik zat even heel diep en mijn lichaam wilde gewoon echt niet meer mee! Ik wilde gewoon naar huis, maar zo dacht mijn parter er niet over!
Zijn tip: we nemen wat langer pauze, verzorgen onze knieën, drinken rustig een soepje & dan vertrekken we op ons gemak. De volgende post is maar 5 km verder en indien je dan nog wilt stoppen, kunnen we dat nog altijd! Ik ging akkoord en hoopte dat ik in de volgende 5 km niet flauw ging vallen of door mijn knie ging gaan.
Die 5 km was een ware strijd, ondertussen liepen de temperaturen ook al op tot 28 graden. Mijn lichaam werd zwaar op de proef gesteld, maar ik zette door tot de volgende stop. Ondanks dat heel mijn lichaam pijn deed, had ik toch weer wat moed gevonden en stapten we gewoon door naar de volgende post. Onderweg ontmoetten we verschillende andere stappers, waar we een babbeltje mee deden en door met elkaar te praten en elkaar op te peppen houden we het vol tot in Puurs.

15.30u
Deze stop was weer intens en zat ik opnieuw diep, mijn kniepijn was nog amper te harden. Maar hier stonden vrienden ons op te wachten en zij verzorgde ons uitgebreid. De knie werd ingetapet en onze vriend besliste om samen met ons naar de volgende post te stappen. Een persoonlijke aanmoediging kan echt wonderen doen! Ondertussen hadden we al 82.6 km achter de kiezen, dus nu mochten we toch niet meer stoppen. Het laatste stuk op de dijk was echt dodelijk. Ik was moe, ik had pijn en al blijtend wandelde ik naar de voorlaatste stop.

19.30u
De laatste etappe was nu echt wel ingezet en nee daar was ik echt niet kwaad om! Mijn lichaam was gewoon kapot. Eerlijk? Ik had willen opgeven! Maar geef toe 6 km voor de finish stoppen is te stom. De laatste 5 km werd om de kilometer met een bordje aangegeven. En plots besefte ik dat 1 km echt verdomme lang is! Ik wandelde ook niet meer, maar als een houten pop waggelde ik meter per meter verder. Op 3 km komt een andere vriend ons aanmoedigen en de laatste 3 km wandelde hij met ons mee! Met het einde in zicht, won de adrenaline het van de pijn en zette ik door! Onder de aanmoediging van de vele supporters in de straten, pepte ik mezelf weer op!

Ik wandelde niet langer meer, maar als een houten pop waggelde ik meter per meter verder

21.03u
23.58u na het vertrek, wandelde we over de finish! Trots & fierheid!
WE HEBBEN HET GEHAALD!
Ik zette me neer! En rechtkomen ging enkel nog met ondersteuning! De adrenaline had mijn lichaam verlaten en intense pijn in de knie kwam op! De volgende 400m naar de auto leken eindeloos & uitgeput viel ik in slaap in de auto!

Mijn dodentochtgevoel?
Het dodentochtgevoel is niet fysiek, maar is echt een mentaal gevoel!
Het gevoel dat je krijgt nadat je vanuit het diepste dal terug naar de oppervlakte bent gekropen, alleen op wilskracht!
Het is niet te geloven wat de menselijke geest kan, zelfs als jouw lichaam niet meer kan!
Geluk zit tijdens de Dodentocht in kleine dingen: een oppeppende sms van vrienden, een telefoontje van vrienden om te zeggen dat jullie nu al helden zijn.

Dodentochtgevoel = Het gevoel dat je krijgt nadat je vanuit het diepste dal terug naar de oppervlakte bent gekropen, alleen op wilskracht!

Dankbaarheid
De Dodentoch geeft je ook een gevoel van dankbaarheid! Dankbaar omdat er zo veel vrienden je volgen & ook zo graag willen dat je die finish overstapt!
De dankbaarheid naar mijn partner die er mee voor gezorgd heeft dat ik de 100 km heb uitgestapt want zonder zijn steun had ik het nooit gehaald.

Ik kan de Dodentocht van mijn Bucketlist schrappen! En ik weet 100% zeker dat ik nooit meer aan de startlijn zal staan, zeker niet! Ik weet nu wat er op mij zal afkomen & dat kan ik geen 2de keer meer! Niet mentaal en niet fysiek!

Volgend jaar wil ik gerust als supporter aan de zijlijn staan! Wil ik vrienden/familie helpen om die finish over te stappen! Ik wil met heel veel plezier deel uitmaken van de sfeer van de Dodentocht, maar dan wel vanaf de zijlijn!

Advertenties

2 gedachtes over “Mijn eerste Dodentocht – De hel

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s